من که خراباتی و مستم به تو چه؟

تو اگر گوشه ی محراب نشستی

سنمی گفت چرا؟

من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟

آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند

تو که خشکی چه به من؟

من که تر هستم به تو چه؟

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چه افسرده است این قلب پر سوز

ز جمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی هاست

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم ز این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

دل من ای دل دیوانه ی من

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدا را بس کن این دیوانگی ها.............

مرا از این تن آلوده و غمگین رهایم کن

تو را اینجا به صد ها رنگ می جویند  

 تو را با حیله و نیرنگ می جویند                                      

تو را با نیزه ها در جنگ می جویند 

                                                                                                           تو را اینجا به گرد سنگ می جویند.

تو جان می بخشیو اینجا به فتوای تو می گیرند جان از ما

نمی دانم کیم من  

 نمی دانم کیم من                                                                 

آدمم روحم خدایم یا که شیطانم                    تو با خود آشنایم کن     

تو با خود اشنایم کن

اگر روح خداوندی دمیده در روان آدمو حواست

پس ای مردم

پس ای مردم خدا اینجاست

خدا در قلب انسانهاست

به خود ایید تا که دریابی

خدا در خویشتن پیداست

چون به سوی تشنه کاندر خواب بیند آب

واندر آب بیند سنگ

زندگی را دوست می دارم

مرگ را دشمن.

وای اما با که باید گفت این؟

من دوستی دارم

که به دشمن خواهم از او التجا بردن..........

تولدی رغم می خورد و  انسان چشم می گشاید به روی جهانی که در انتظار اوست...تا او را در سرنوشت خویش سهیم کند .در روزگار شادی واندوه.در کامیابی وشکست.در شکوه وشگفتی.در تلخکامی وغم.

تا او را به سوی سرنوشتی رهنمون شود...هستی آهنگ های بسیار دارد.پرده های بی شمار...آواهایی که باید شنید و نواهایی که باید شناخت.

باید به ضرب آهنگ آن پی برد.....نشانه ها چشم به راهند تا انسان فراخوانده شود...تا به دور دست نظر دوزدو خود را آماده کند.با تمام وجود مهیا و مجهز....برای رفتن .برای گام نهدن در راه و بیراه.برای گریختن از بیم ها.دلشوره ها.ترس ها .تردیدها.برای فرو رفتن و فرا رفتن.عبور از مرزهاو گذر از بی نهایت به اقلیم پر رنگ رویا...به سرزمین مکاشفات.به دیار دریافتها.به سوی فهمی عمیق تر  و   هدایت جهان به سوی آنچه می خواهی ..کوشش بسیار برای دست یابی به یک راز...کلیدی برای دست یابی به همه چیز....هر کس مرکز جهان خویشتن است ...نقطه ی توءمان  آغازها وپایان ها...او ارزش های خود را بنا می نهد وهویت خویش را شکل میدهد.....آیا ما پدید آورندگان شرایطیم و یا خود پدیده ای  بر آمده  از آن..

مرزهای اختیار ما کجاست و دستهایمان در کدامین وادی از نیرو عاری می شود ....در دنیای روابط تاریک ... در جهان چراغ های خاموش ... در وادی متروک انسان های تنها با مناسباتی مخدوش :

چه کسی می خواهد در فردگرایی خود فرو رویم و در دنیای ذهنیات شناور بمانیم و جهان درون را به معیاری تردیدناپذیر بدل سازیم.

دوبارم اومدم.امیدوارم منو ببخشید.....توو تابستون زیاد نتونستم بتون سر بزنم.امیدوارم از این به بعد  بتونم مطالب خوبی براتون بنویسم.....تا بعد

بعدها گفت یادم می آید وقتی از خیابان می گذشتم فکری باور نکردنی به ذهنم خطور کرد اما همین که به آن سوی خیابان رسیدیم به یاد نیاوردم.

همان روز عصر احساس سرخوشی به مروز دست داد که دلیل آ ن را نمی فهمید .می گفت احساس می کردم رازی بر من آشکار شده.تصمیم گرفت تمام دقایق آن روز را مرور کند.و وقتی لحظه ی عبورش از خیابان را به یاد آورد آن فکر  به ذهنش بازگشت .این بار یادداشتش کرد.فرضیه ی سیاه چاله ها بود.فرضیه ی انقلابی در فیزیک نوین.و تنها به این دلیل دوباره به ذهن راجر خطور کرد که توانست سکوتی را به یاد آورد که همه ی ما هنگام عبور از خیابان دچارش می شویم.

هنگامی که چنین چیزی ممکن باشد سعی نمی کنم پستی بلندی های ماه را بشناسم.سعی نمی کنم پرتوهای خورشید را تا سرچشمه شان پی بگیرم.

نمی کوشم زیبایی یک ستاره یا انزوای تصنعی یک انسان را درک کنم.آنگاه که رها کردن روحم را بیاموزم در جریان های مغناطیسی غوطه ور خواهم شد که به درون اقیانوسی جاری اند.که در ان تمامی آبها گرد می آیند تا جهان و روح جهان را تشکیل دهند.

آنگاه که رها کردن روحم را بیاموزم می کوشم تا تنها خداوند را بخواهم...

نفس بیکسم ای زنده دلان قطع کنید

سینه ام چاک کنید

این غبار ستم از روی رخم پاک کنید

قلب من پاره کنید

به چه کار آید این چشمه ی خون؟

این تن مرده ی مرگ

که تن زنده ی من کرده چنین آواره

در کف سینه ام آرید بیرون

ببرید

ببرید در بیابان سکوت زیر مشتی لجن سنگ سیه خاک کنید

اثری زیبا از کارو

استاد می گوید:

عشق همیشه هست حتی هنگامی که احساس میکنیم بی فایده ایم هنوز میتوانیم عشق بورزیم

بدون توقع پاداش جبران یا تشکر .

اگر بتوانیم بدین گونه عمل کنیم کارمایه عشق شروع به تغییر دادن کیهان پیرامون ما می کند.

وقتی که این کارمایه ظاهر میشود همواره میتواند کار خود را انجام دهد.

در اوج شکفتن کار میکنند کارهایی سخت و طاقت فرسا . کودکان را میگویم.

و مادران

چشم های همیشه گریانشان در سوگ داشتن ها بارانی است .

پدرانی که در شرم زدگی خویش غوطه ورند.

خشت هایی که ناله می کنند ، خانه هایی که شالوده شان ویرانی است

دلها از امید ، خالی!

در پی مرهمی می دوند و باز هم خسته به نا امیدی دل می بندند.

لبخند هایی تلخ تر از غم ، شورتر از اشک.

به اینگونه بودن عادت کرده ایم.

آنها به فقری که تمام سهمشان از زندگی است خو گرفته اند و ما به سهم آنها !

با آنکه میدانیم ...

و فهم نبودن ها چه سخت است ، وتحمل این فهم دشوارتر!

گویی اینان در صحنه ی زندگی ما ،بازیگرانی اند تنها در تاریکی سینما به چشمانمان می آیند.

و با روشن شدن چراغها به دنیا ی خویش باز می گردند:دنیای فراموشی ما!

جای دوری نیست!

دنیای فراموشی مان را میگویم!

چند قدم آن طرف تر ، در کوچه های خاکی کوت عبد الله - لابه لای دلتنگی های حصیر آباد ، در میان بغض مردی که از شرم مرده است .شرم نتوانستن،شرم نداشتن!

گروه دانشجویی «ندای هستی» از دی ماه ۱۳۸۳ بطور کاملاْ خود جوش و مستقل در دانشکده مهندسی تشکیل شد و فعالیت خود را آغاز نمود .درون مایه تشکیل این گروه،دیدن،شناخت و لمس کردن فقر است:چرا که بار مسئولیت شناختن را نه فقط برای همدردی که برای حل مشکلات هم نوعان ناتوانمان در حال و آینده بر شانه های خود احساس می کنیم .سیاست کلی گروه ندای هستی کمک خیرانه ی صرف نیست بلکه ارتباط مستقیم و مستمر با چند خانواده و فراهم کردن شرایط اولیه برای زندگی و پرورش فرزندانشان است .برای آشنایی بیشتر با فعالیت های این گروه می توانید در جلسات آن که در روزهای سه شنبه در دانشکده مهندسی ، طبقه دوم گروه مکانیک ، کلاس ۲۱۵ ،از ساعت ۱۲:۳۰ تا ۱۴:۰۰ تشکیل میشود شرکت کنید .

دستان مهربانتان را به گرمی می شکاریم تا دست در دست هم پیام آور محبت و مهربانی باشیم.

زیبایی را ، شادی را و هرآنچه که می خواهی به ارمغان ببری...دستانت را به دستانم بده ای یار دبستانی...

www.nedayehasty.blogfa.com

سخت گیری آسان است.فقط کافی است وانمود کنیم در برج عاج زندگی می کنیم.و هرگز اشکی نریزیم.فقط کافی است بقیه ی زندگی مان را به ایفای نقش بگذرانیم.سخت گیری آسان است.تنها چیزی که لازم است پس زدن هر نیکی است که زندگی به ما ارائه می کند...

جست وجوی توضیحات درباره  ی خداوند هیچ چیز را بر شما اشکار نمی کند.می توانید به واژه های  زیبا گوش کنید.اما انها در اصل خالی هستند.درست همانطور که می توانید یک دائره  المعارف درباره ی عشق بخوانیدو عشق ورزیدن را نیاموزید.هیچ کس هرگز  ثابت نخواهد کرد که خدا وجود  دارد.در زندگی بعضی چیزها را باید تجربه کرد.فقط تجربه و هرگز توضیحی درباره ی آن  ارائه نداد.عشق چنین چیزی است.خداوند نیز چنین است.ایمان یک تجربه ی دوران کودکی است.به همان معنای جادوینی که عیسی به ما آموخت.خداوند هرگز وارد مغز شما نخواهد شد.دری که او استفاده می کند قلب شماست... تنها قلب شما...

تا بعد........